Fransız viyolonsel ekolü, kendine özgü bir ton ve cümleleme anlayışı geliştirmiştir. Pierre Fournier bu geleneğin tanınan temsilcilerindendir.
Birinci özellik ton netliğidir. Ses geniş tutulur ama kalınlaştırılmaz; her nota kendi konturunu korur.
İkinci özellik artikülasyon ayrıntısıdır. Bağlı ve ayrık geçişler net biçimde ayrılır; her şeyi bağlı çalmak bu ekolde tercih edilmez.
Üçüncü özellik ölçülü anlatımdır. Duygusal yoğunluk vardır ama abartıya kaçmaz; rubato dar tutulur.
Dördüncü özellik repertuvar genişliğidir. Barok, klasik ve Fransız romantik repertuvarı bir arada işlenir; her dönem kendi üslubuyla ele alınır.
Bu ekol ile Rus geleneği arasındaki fark, kursiyer için verimli bir karşılaştırma alanıdır. Rus geleneği daha geniş ve doğrudan bir ses üretimine yönelirken, Fransız ekolü netlik ve ölçüyü öne alır. İkisi de geçerlidir; farkı duymak, kendi tercihini bilinçli yapmayı sağlar.
Kursiyer için pratik alıştırma, aynı eserin iki ekolden icracı tarafından yapılmış kayıtlarını yan yana dinlemektir. Derslerimizde farklı icra ekolleri, dinleme çalışmasının bir başlığı olarak ele alınır.