Yo-Yo Ma'nın çalışma biçimi, klasik eğitim almış bir icracının başka müzik gelenekleriyle nasıl buluşabileceğinin geniş biçimde bilinen örneğidir. Bu yaklaşımın birinci özelliği yer değiştirmedir: icracı, kendi repertuvarını başka geleneklere uyarlamak yerine, o geleneklerin müzisyenleriyle birlikte yeni malzeme üretir.
İkinci özellik teknik uyarlamadır. Farklı geleneklerin ritmik yerleşimi, süsleme anlayışı ve ton tercihi klasik alışkanlıklardan ayrılır; bunlar öğrenilir, üzerine klasik teknik giydirilmez.
Üçüncü özellik repertuvar genişlemesidir. Tango, halk müziği ve çeşitli geleneklerden gelen malzeme, viyolonselin bilinen ses dünyasını genişletir.
Dördüncü özellik dinleyici ilişkisidir; bu tür projeler çalgıyı klasik konser salonu dışındaki bağlamlara taşır.
Kursiyer için pratik sonuç şudur: klasik teknik güçlü bir temeldir ama her türde aynen uygulanmaz. Ritmik yerleşim, ton tercihi ve süsleme kararları türe göre değişir.
Bu alan, klasik repertuvarın yerine geçen değil, onun yanında duran bir çalışma hattıdır. Derslerimizde alt yapılar üzerine çalma ve türler arası çalışma, talep eden kursiyerlerle yürütülür.