Johann Sebastian Bach'ın viyolonsel için yazdığı altı solo süit, çalgının repertuvarındaki en merkezi eserlerdir ve her biri aynı iskelet üzerine kurulmuştur.
İskelet şudur: prelüd ile açılan, ardından allemande, courante, sarabande, iki galanteri dansı ve gigue ile kapanan bir dizi. Bu sıra altı süitte de değişmez; değişen, galanteri çiftinin hangi dans olduğudur — menuet, bourrée ya da gavotte.
Her dansın kendi karakteri vardır ve icra kararları bu karakterden çıkar. Allemande ölçülü ve akan bir dokuya sahiptir. Courante hızlı ve akıcıdır; Fransız ve İtalyan biçimleri farklı tempolar ister. Sarabande yavaştır ve ikinci vuruşta doğal bir ağırlık taşır — süitin en içe dönük parçasıdır. Gigue ise canlı ve sıçrayan bir kapanıştır.
Prelüdler ise serbesttir; kimi arpej dokusuna, kimi ölçülü bir yapıya, kimi de neredeyse doğaçlama bir açılışa dayanır.
Kursiyer için pratik sonuç şudur: bir süiti çalışmadan önce dansların karakteri bilinmelidir. Doğru notaları doğru tempoda çalmak yetmez; her dansın kendi nabzı vardır.
Derslerimizde Bach süitleri, kursiyerin sağ el kontrolü ve pozisyon bilgisi yeterli düzeye geldiğinde programa girer.