Johannes Brahms'ın iki viyolonsel sonatı, çalgının romantik repertuvarındaki köşe taşlarıdır ve kendine özgü bir icra sorunu taşır.
Sorun dokudur. Brahms'ın piyano yazısı yoğundur ve viyolonselin çalıştığı ses alanıyla geniş biçimde örtüşür. Özellikle mi minör sonatta viyolonsel uzun süre pes register'da kalır ve piyanonun altında kaybolma riski taşır.
Çözüm üç yönlüdür. Birincisi tını tercihidir: köprüye biraz daha yakın çalmak, pes bölgede bile taşıyıcı bir ses üretir. İkincisi yay hızıdır; ağırlık artırmak yerine yay hızını artırmak daha net bir ses verir. Üçüncüsü piyanistle birlikte alınan kararlardır — pedal kullanımı ve doku inceltme.
İkinci mesele cümleleme uzunluğudur. Brahms uzun soluklu cümleler yazar; yay planı bu uzunluğu taşıyacak biçimde önceden kurulmalıdır.
Üçüncü mesele ritmik katmanlardır. İki çalgının farklı bölünmelerle ilerlediği bölümler, sayma disiplini gerektirir.
Kursiyer için bu eserler ileri seviyedir ama yay planlaması çalışması için bölümleri erken kullanılabilir. Derslerimizde oda müziği repertuvarı, ses dengesi çalışmasıyla birlikte işlenir.