Yay kılı ve reçine, sesin üretildiği temas yüzeyini oluşturur; bakımları doğrudan ton meselesidir.
Kıl, at kuyruğundan gelir ve mikroskobik pürüzleri sayesinde tele tutunur. Zamanla bu pürüzler aşınır ve kıl kavrama gücünü kaybeder.
Kıl değişim sıklığı çalma yoğunluğuna bağlıdır. Düzenli çalan bir kursiyer için yılda bir ya da iki kez makuldür. Değişim gerektiğinin işaretleri şunlardır: reçine sürülmesine karşın sesin cılız kalması, kılların belirgin biçimde kararması ve çok sayıda kılın kopmuş olması.
Reçine kullanımının üç kuralı vardır. Birincisi ölçüdür: az reçine kayan ve zayıf bir ses, fazla reçine ise gıcırtılı ve tozlu bir ses verir. İkincisi düzenliliktir; her çalışma öncesi birkaç geçiş yeterlidir, uzun sürtme gerekmez. Üçüncüsü yeni kılda daha fazla reçine gerektiğidir.
Yay bakımının diğer başlıkları şunlardır: çalışma sonrası kılın gevşetilmesi, çubuk üzerindeki reçine tozunun kuru bezle silinmesi ve kıllara elle dokunulmaması — parmaktaki yağ kılı işlevsiz hale getirir. Yay asla ısıya ve doğrudan güneşe bırakılmamalıdır; çubuk kavis kaybeder. Derslerimizde yay bakımı, ilk aylarda kazandırılan bir alışkanlıktır.