Viyolonsel için yazılmış topluluk repertuvarı, aynı çalgının çoğaltılmasıyla kurulan özel bir doku sunar.
Birinci biçim iki viyolonsel içindir. Offenbach'ın bu kadro için yazdığı düetler, hem eğitim hem konser repertuvarında yer alır. Barok dönemden gelen düetler de dağarcığın parçasıdır.
İkinci biçim viyolonsel dörtlüsü ve daha kalabalık topluluklardır. Villa-Lobos'un sekiz viyolonsel ve soprano için yazdığı eser bu alanın en tanınan örneğidir.
Üçüncü biçim düzenlemelerdir; orkestra ve koro eserlerinin viyolonsel topluluğu için uyarlanması yaygındır.
Doku açısından birinci mesele ses alanı çakışmasıdır. Tüm partiler aynı çalgıda olduğu için register ayrımı yazıyla kurulur; alt parti pes bölgede, üst parti başparmak pozisyonunda çalışır.
İkinci mesele tını birliğidir. Farklı çalgılar farklı tınılara sahiptir; topluluk provasında ortak bir ton anlayışı kurulur.
Üçüncü mesele akort birliğidir; çok sayıda yaylı birlikte çaldığında en küçük fark belirginleşir. Derslerimizde topluluk çalışmaları, kursiyerin temel entonasyon ve yay kontrolü oturduktan sonra başlar.